Na drugim brzegu – ławka.

Przez chwilę jedzie z nam Radosław Borowicki.

Prowadzi nas nad Jezioro Chrzypskie.

Rozmowa o drodze

I pożegnanie.

To jeszcze nie garaż dla Malucha.

Zostało nam 100km podróży…

“Być może to bocian z Radzewic?”

Maluch w kapuście…

Po drodze: Jezioro Dymaczewskie w Łodzi.

To już ostatni postój…

Wracamy do Muzeum w Puszczykowie, gdzie kończy się nasza przygoda.

Zostają przeżycia,

którymi dzielimy się z rodziną.

Pani Anna Banach częstuje nas pyszną rybą.

W założonej w połowie XVII wieku wsi – spokój.

Nad Jeziorem Turkusowym, które powstało na skutek zalania wyrobisk dawnej kopalni kredy, gromadzą się turyści.

Tankowanie w barwach Malucha.

Jedziemy w stronę Cedyni.

Na Zachód.

Nad Odrą wzdłuż granicy z Niemcami.

W pobliżu rezerwat Bielinek z roślinnością stepową.

Po drodze…

Nieremontowane od wojny poniemieckie gospodarstwa.

Bagaż w krzakach.

Dojeżdżamy do Siekierek,

które w 1945 roku były rejonem forsowania Odry przez I Armię WP.

W Mieszkowicach – punkt krytyczny.

Psuje się Maluch, przed domem mechanika!

Który doskonale wie, jak się z Maluchem obchodzić

i na szczęście posiada części zapasowe.

Rzut oka na podwozie

i serdeczne pożegnanie.

Na koniec dnia w Nowym Zatomiu, spotyka nas rozczarowanie. Nie dostajemy umówionego noclegu, gdzie mieliśmy zobaczyć Bawoły Wodne.

Zamiast Bawołów oglądamy okaz Poloneza,

którym przyjeżdża do nas Pan Radosław Borowicki.

Z Rowów jedziemy do Ustki.

Urokliwy dom w środku miasta.

Spacer…

W Zatoce Portowej.

W Iwięcinie odkrywamy zjawiskowy Kościół.

Po drodze – pragmatyczna technologia z czasów przeszłych.

Dojeżdżamy do Mrzeżyna.

W centrum,

na głównej ulicy,

napływ kultury masowej.

Podwójna tożsamość.

Następny postój we wsi Niechorze na Wybrzeżu Rewalskim.

Latarnia przyciąga.

Ruiny Kościoła w Trzęsaczu.

Głęboki oddech

i jedziemy dalej.

Przeprawa przez Świnę

do Świnoujścia…

…i z powrotem.

Przez chwilę jedziemy równolegle, Maluch dotrzymuje tempa.

Kierunek – Wapnica.

Promem dobijamy do Gdańska.

Rafineria w nadmorskim krajobrazie.

W Gdyni obowiązkowe zdjęcie przy Darze Pomorza. Trudno uwierzyć, że dzisiejsze miasto było 100 lat temu małą rybacką wioską.

Na helu…

… spotkanie z wspierającym naszą wyprawę Tatą,

który z Marysią odwiedził nas w drodze.

Pocztówka z Zatoki Gdańskiej i jedziemy na zachód.

Po drodze – polskie fortyfikacje i Muzeum Obrony Wybrzeźa.

Rzeczywistość przerasta nasze oczekiwania.

Odkrywamy świetnie zorganizowane muzeum.

z kolejką wąskotorową.

Lokomotywa WLS40 – skarb. Korzystamy z możliwiści przejażdżki, 17km/h.

Las, turkot kół i charakterystyczny gwizd.

Potężne fortyfikacje,

stojące na straży polskiego wybrzeża.

Miejsce pełne życia i charakteru,

dzięki pasji, z jaką pracują tu ludzie.

Mamy szczęście poznać Pana Artura Labuddę, który opowiada nam o przygodzie życia, jaką jest dla niego muzeum. Rozmawiamy też o Ułazie, którym Pan Artur z przyjaciółmi dojechał do Irkucka.

Szkoda, że tymi torami nie dojedziemy do Rowów. Wracamy do Malucha.

Drogą wśród licznych pagórków i łąk, dojeżdżamy do Stańczyków.

Zbudowane przed I wojną światową wiadukty nieczynnej lini kolejowej Gołdap-Żytkiejmy, są jednymi z najpotężniejszych mostów w Polsce.

Przy mostach – zagadkowy obiekt muzealny.

Zwracamy uwagę na różnorodność polskich traktów.

Wjeżdżamy na utwardzone drogi dawnych Prus Wschodnich.

Decydujemy się na oddalenie od granicy, aby zwiedzić legendarny “Wilczy Szaniec”

W 1944 roku, w bunkrach w Gierłoży, mieszkało ponad 2000 osób.

Bunkry zostałe wysadzone przez wycofujących się Niemców. Dzieła zniszczenia dokończyli Rosjanie.

Pomimo komercji, która zawładnęła tymi ruinami, tkwi w nich groza.

Wracamy nad granicę. W Leśniewie Górnym znajdujemy monumentalne hitlerowskie budowle – Śluzy Kanału Mazurskiego.

Imponujące, choć niszczeją.

Stoją w polu.

Po drodze: Wzgórze Katedralne we Fromborku, gdzie żył i pracował Mikołaj Kopernik.

Jedziemy zygzakiem…

…przez most pontonowy na rzece Elbląg.

Dalej – przeprawa promowa w Kępinach Małych.

Zmierzch na Nogacie i już po ciemku, przez Żuławy dojeżdżamy do Krynicy Morskiej.

W Krynkach kilkakrotnie objeżdżamy oryginalny rynek.

Po drodze – przystanek

i straż pożarna.

Tym razem wyprzedza nas zabytkowy samochód..

Pośród pól – stary cmentarzyk.

Z daleka widzimy piękne niebieskie kopuły.

Wyjeżdżamy z krainy cerkwi.

Wakacje.

Jesteśmy na Polskim Biegunie Zimna, blisko Rowelskiej Góry. Znacznie chłodniej.

Jedziemy do Suwalskiego Parku Krajobrazowego.

Koń się za nami ogląda.

Tuż obok koń mechaniczny.

Droga przez Udziejki.

Pozdrawiamy mijających nas mieszkańców.

Niemal górską drogą…

dojeżdżamy do pensjonatu nad najgłębszym jeziorem w Polsce – Hańczą.

Zbliżając się do Kruszynian,

na rozstajach dróg.

Jesteśmy we wsi, w której od setek lat w zgodzie, żyją wyznawcy trzech religii.

Nas pod swój dach przyjmują Tatarzy.

Dżenneta Bogdanowicz zaprasza do stołu.

Na tatarskie pyzy.

Na deser niespodzianka – Listkowiec. I nie dziwi nas, że są ludzie, którzy specjalnie jadą 200km, żeby zjeść u Dżennety obiad.

Zaglądamy do Jurty.

Spacer po Kruszynianach.

Po drodze: Meczet i położony 200 metrów dalej, jeden z trzech czynnych tatarskich cmentarzy w Polsce. Można tam znaleźć nagrobek z 1744 roku. Pierwsi polscy Tatarzy pochodzili z Litwy. Otrzymali polskie nazwiska i herby.

Latem Tatarzy z domów letniskowych, przychodzą do Meczetu modlić się sami. W główne święta islamu, osiem razy w roku, Meczet zapełnia się wiernymi z całej Polski.

Wycieczkę przerywa deszcz.

Chronimy się w przytulnej jadalni Państwa Bogdanowiczów.

Gospodarze częstują nas przepysznymi kołdunami. Jemy je zgodnie z instrukcją; Najpierw nadgryzamy końcówkę kołduna, następnie wypijamy z niego rosół, aż w końcu zjadamy pozostałą jego część. Próbujemy również pierekaczewnik, który jest ciastem wielowarstwowym z mięsem, serem, lub grzybami. Dżenneta zarejestrowała to danie jako pierwszą, oryginalną potrawę tatarską w Unii Europejskiej.

Jak codzień, zaopatrujemy się w lokalnym sklepie.

Spotkani w Narewce mieszkańcy, polecają nam obejrzenie cerkwi.

Po drodze…

Bary i dyskoteki.

Przejeżdżamy przez wieś…

…eklektyczne Mostowlany.

Jadąc polnymi drogami, mijamy przysiółki. Tutaj czas płynie wolniej.

W Świsłoczanach – nostalgia.

Równoległe światy.

Brak i obecność.

Prześliczne domy, których nie dotknął pośpiech.

“Wy z Poznania murowanego, my wiejsko – sentymentalni…” – uśmiecha się mieszkanka malowniczego domu.

” Kiedy nas już nie będzie, nic tu nie zostanie” – słyszymy dalej.

Zabieramy ze sobą obraz prawdziwej polskiej wsi.

Powoli – bitą drogą – zbliżamy się do Kruszynian.

Po drodze,na stacjach benzynowych, często trafiamy na muzealne eksponaty.

W kierunku Puszczy Białowskiej.

Szukamy przeprawy na Bugu.

Prom na telefon…

I na drugi brzeg.

Bliżej Białowieży – więcej urzekających cerkwi.

Wjeżdżamy do Bialowieskiego Parku Narodowego.

Dzikim polem dochodzimy do skraju Puszczy.

Ostatni w Polsce las, nie posadzony ludzką reką.

Leśnicy dbają, aby żył swoim życiem.

Naszym przewodnikiem po rezerwacie, jest Pan Mateusz Szymura, fotograf przyrody.

Nie tylko nami dokarmia białowieskie komary.

Puszcza Bialowieska jest milczącym świadkiem naszej historii.

Prastary Las nas wciąga.

Można się w nim zagubić i czerpać z niego siłę.

O szóstej rano jesteśmy świadkami pięknego spektaklu…

Wyjście stada na pastwisko.

w Stadninie Koni w Janowie Podlaskim, powstałej w 1845 roku, za zgodą Cara Aleksandra I, w ówczesnym Królestwie Polskim.

Po stajni, która jest wzorem dla hodowców koni z całego świata

oprowadza nas Prezes Stadniny Pan Marek Trela

i Pani Anna Stefaniuk.

W stajni zainteresowanie.

Piękno.

Truno oderwać wzrok od klaczy ze źrebakiem, które tęsknie obserwują

oddalajace się stado.

Pamiątkowe zdjęcie.

Żegnamy się ze Stadniną, która w latach osiemdziesiątych XX wieku, była piątym, co do wielkosci eksportu przedsiębiorstwem w Polsce.